هیله من غزنوی

در اینكه صلح نیاز مبرم ملی وضروری در جامعه ماست جای شك نیست ولی عدۀ دانسته و نادانسته به عوض این كه در راه تامین صلح مدد نمایند موانع در راه تفاهم و توافق و مصالحه كه منتج به صلح دایمی می گردد ایجاد می كنند.

بعضی دوستان ما كه شعار دیروزی شان نظام اسلامی بود و نهضتی های متعهد بودند و باعبا و قبا وریش و كلاه ودستار در فشانی دینی نموده و خود را تیكه دار عقیده مردم میدانستند اكنون با تغییر لباس خود را (به روز شده) به گفته جوانان از نگاه شكل ابدیت، كرده و در گفتاردكردارشان هم بویی از نهضت و نظام اسلامی دیده نمی شود.

به طور مثال می فرمایند كه نسبت به طالبان و مخالفین داخلی ما خارجی ها بهتراند و یا اینكه می گویند با ملاعمر و امثال آن عناصر افراطی و بنیاد گرا نمی شود كنار آمد زیرا آنها بازنده گی در دموكراسی و نظام دموكراتیك جورنمی آیند.

سوال اینجاست كه برادر شعار دیروزی توكجا شد؟

سوال دیگر اینكه تا چه وقت دختران پولندی وزیلاندی و پسران انگریزی و امریكایی امنیت جناب عالی و نظام دموكراتیك را بگیرند.

آیا نمی شود با فرمایشات كتاب خداج با برادران خود به مصالحه و توافق برسیم و نهال دوستی بنشانیم و ریشه دشمنی ها را بركنیم زیرا از خود بیگانه گی و اتكابه  غیر و بیگانه ما را به بیراهه و بدبختی میبرد.

درست است ما به كمك جهان نیاز داریم ولی از خود ما هر چقدر بد باشد نسبت به بیگانه  بهتر است.

مثل مشهوری است كه پشك به رضای خدا موش نمی گیرد خارجی ها اهداف خود را دارند.

پس بیایید دست به دست هم داده از توطیه و تفتین علیه یكدیگر دست برداریم و با هم كنار آمده و عزت بربادرفته  خود را احیا كنیم زیرا شاعری می گوید

رفتن به پایمردی بیگانه در بهشت

حقا كه با عقوبت دوزخ برابر است

بیایید تا نظامی بسازیم كه مساعدت های بی غرضانه  بین المللی را جذب و به نفع ملت ستمدیده ما درست بمصرف برسانیم و هم چنان  كار را به اهل آن داده و با قناعت و از خود گذری و كار شباروزی از دارایی های دل سرزمین خود استفاده نموده و امنیت خود را هم توسط آن فرزندان افغان كه در كانتی نرها جان میدهند و یا در آبهای اروپا غرق می شوند تامین كنیم در انصورت ما رضای خالق متعال و خدمت خلق را نصیب می گردیم كه فلاح دارین در آنست.

بعضی كارشناسان و مدعیان حقوق بشر و جامعه مدنی می گویند در مصالحه وصلح نباید عدالت قربانی شود حال كه هم عدالت قربانی شده وهم با موجودیت قوای نظامی چهل كشور مقتدر امنیت نداریم چه خواهد شد ایا به همین منوال ادامه بدهیم ویا با قبول هم دیگر خود را از تگدی و بی عزتی  نجات داده و مانند سایر ملل جهان سرفراز زندهگی كنیم؟

فاعتبرو یا اولی الابصار